Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Η Ανεξαρτησία και οι προϋποθέσεις της.

  
 Γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου ως την ημέρα – έναυσμα της ελληνικής ανεξαρτησίας και της γέννησης του Ελληνικού Κράτους. Είναι εντυπωσιακό ότι δεν υπάρχει καμία θεσμιμένη επέτειος για την ημερομηνία που η Ελλάδα καθίσταται ανεξάρτητο και μερικώς κυρίαρχο κράτος. Η 3η Φεβρουαρίου του 1830, ημερομηνία υπογραφής της Συνθήκης του Λονδίνου με την οποία η Ελλάδα καθίσταται ανεξάρτητο κράτος δεν υφίσταται στο συλλογικό μας φαντασιακό. Τυχαίο; Καθόλου.


 
   Η 25η Μαρτίου εκπληρώνει της προϋποθέσεις του απαραίτητου μύθου για την ανεξαρτησία. Εστιάζει στη συλλογική προσπάθεια των Ελλήνων για εθνική ανεξαρτησία. Η δεύτερη ημερομηνία, αυτής της συνθήκης, είναι τραυματική. Υποδηλώνει το Μεγάλο Συμβιβασμό και το θεσμικό υπόστρωμα της εξάρτησης της Ελλάδας, μία εξάρτηση η οποία υφίσταται 185 χρόνια μετά.  

   Η Ελλάδα, αυτό το μικρό κρατικό μόρφωμα στο νότιο άκρο της Βαλκανικής δεν πληροί κανέναν από τους όρους της αυτονομίας. Δεν περιλαμβάνει περιοχές όπου η ελληνική αστική τάξη δραστηριοποιείται, είναι φτωχό σε παραγωγικές δυνατότητες και με μία ισχνή εσωτερική αγορά. Η δε εσωτερική πολιτική, θεσμική και κοινωνική συγκρότηση υποδεικνύει έναν αδύναμο χώρο όπου όλα πραγματώνονται και συμβαίνουν σε σχέση με τους Επικυρίαρχους, τους Γάλλους, τους Άγγλους, τους Γερμανούς και τους Ρώσους.

   Σε τέτοιες κοινωνικές, οικονομικές και παραγωγικές συνθήκες είναι το Κράτος ή καλύτερα ο Δημόσιος Χώρος που μπορεί να λειτουργήσει ως ο παράγων εκείνος που θα συντηρήσει και θα αναπτύξει την περιοχή. Και φυσικά δεν λειτούργησε ως τέτοιος.
Για να είσαι ανεξάρτητος χρειάζεσαι μία ισχυρή ταυτότητα και συνακόλουθη συνείδηση. Χρειάζεσαι επίσης έναν παραγωγικό χώρο, ένα πεδίο παραγωγικής και οικονομικής αυτονομίας και τέλος χρειάζεσαι μία σχετική διακριτότητα στο διεθνές πεδίο με διπλωματική αυτονομία.

   Στο 1830 η μικρή, και καθόλα(ου) έντιμη, Ελλάς τι έχει από όλα αυτά; Προσπαθεί να σταδιοδρομήσει ως νεόκοπο κρατικό μόρφωμα υπό τη βαριά σκιά των Προστάτιδων Δυνάμεων. Γρήγορα στην υποτιθέμενη συλλογική, εθνική, συνείδηση εισχωρούν τα στοιχεία της προστασίας. Καθορίζονταν κάποιος ως Έλλην και ταυτόχρονα ως φιλο – κάτι Γερμανός, Άγγλος, Γάλλος, Ρώσος. Η τόσο αναγκαία συνείδηση της αυτονομίας νοθεύεται.

  Αν η αστική τάξη λείπει στο νεόκοπο κρατικό μόρφωμα είναι ο Δημόσιος Χώρος με εκφραστή το κράτος και τις δομές του που οφείλει να την αντικαταστήσει ως λειτουργία και ως παρέμβαση. Τι συμβαίνει τελικά; Οι φιλο-κάτι κοτζαμπάσηδες βρίσκονται επικεφαλής ενός ασθενούς κρατικού μορφώματος που λυμαίνεται τον αγροτικό χώρο (μέσω της δυσβάσταχτης φορολογίας) και διαχειριζόμενοι τα Μεγάλα Δάνεια, τον μεγάλο αδελφό, της Μεγάλης Ιδέας. Ένα κράτος διαχειριστής της διαφθοράς σε συνθήκες έλλειψης της μονιμότητας των «λειτουργών» της προκειμένου να είναι σίγουρη η λεηλασία. Μετά από 80 χρόνια θα υπάρξει η συνταγματική πρόνοια της μονιμότητας χωρίς όμως να συνοδεύεται από την εξίσου απαραίτητη αρχή της αυτονομίας της Δημόσιας Διοίκησης από τις επιβουλές των παρασιτικών επικυρίαρχων. Η κρατική αντιμεταρρύθμιση της περιόδου 2010-2014 θα επαναφέρει την κατάσταση στο 1830. Το Κράτος θα επανέλθει στα χέρια των εξαρτημένων από τα συμφέροντα διαχειριστών της  (χωρίς ποτέ να αποκοπεί αυτή η σχέση).

   Η συνείδηση αυτονομίας, η αίσθηση ότι είμαστε ένα σύνολο με διακριτά χαρακτηριστικά που μπορούμε να έχουμε μία αυτονομία θα μείνει για πάντα κολοβή. Οι άρχουσες τάξεις δεν έχουν κανένα συμφέρον από μία τέτοια ιδέα ούτε τότε ούτε τώρα. Για αυτούς όσο πιο μεγάλα τα δάνεια, και τότε και τώρα, τόσο πιο «αναγκαία» καθίσταται η παρουσία τους ως διαχειριστές της φτώχειας.  Και το θαυμαστό και ηρωικό πόπολο; Έχει τις μεγάλες στιγμές του, στην Επανάσταση και στην Αντίσταση. Όταν νιώθει την ανάγκη της αυτονομίας του μεγαλουργεί, με αγάπη μάλιστα προς τον Άλλον. Δομεί ανοικτές ταυτότητες και ενεργεί απελευθερωτικά. Όταν «ελευθερώνεται», πάντα με τη βοήθεια των Προστάτιδων, τότε γυρίζει στους καταναλωτικούς του μύθους και στην μίζερη μίμηση.   Είναι τυχαίο ότι ποτέ δεν γιορτάζουμε τις επετείους της απελευθέρωσης αλλά αυτές της αντίστασης; Θέλει να κρυφτεί πίσω από όλες ταυτότητες (ευρωπαϊκές ή άλλες) όταν για να το κάνει αυτό θα πρέπει ήδη να έχει την δική του ισχυρή ταυτότητα, και αυτή του λείπει.

Πόσο όμοιος είναι ο κόσμος διακόσια χρόνια μετά!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου