Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Κωλοτούμπας στη Χώρα της Αρπαχτής.

   Προέφηβος το 81 θυμάμαι τη μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ μέσα από τη δήλωση μίας όμορφης έφηβης. Θα δινόμουν στον Ανδρέα ψυχή τε και σώματι. Κορμιά ανοικτά στον Ηγέτη. Περάστε. Μεσήλικας πλέον βρίσκομαι μπροστά στη γοητεία ενός σαραντάρη που σαρώνει τις λίμπιντο ωρίμων και μη κυρίων. Κάνε μου ότι θες Αλέξη και εγώ μαζί σου. (Το έχω ακούσει σαν δήλωση δεν είναι
ψέμα). Είναι η ψυχανάλυση που εξηγεί την πολιτική μας συμπεριφορά; Είναι αυτή που καθορίζει τις πολιτικές μας συμπεριφορές; Κομματάκι δύσκολο. Αυτό έπεται. Είναι πιο πεζά τα πράγματα που καθορίζουν τις εξελίξεις μας. Η οικονομία και η κοινωνιολογία μπορούν να ερμηνεύσουν εκατομμύρια επιμέρους συμπεριφορές που δίνουν τον υποτιθέμενο ενιαίο χαρακτήρα στη συλλογική συμπεριφορά (αν υπήρξε ποτέ τέτοια) και δίνουν  την εικόνα μίας κοινωνίας που κινείται ως αιώνιο εκκρεμές ανάμεσα στην επαναστατικότητα (του μικροαστού) και την υποταγή του μίζερου σε ξένους και ντόπιους «νταβατζήδες».

   Μας είπαν πως είμαστε τεμπέληδες και πονηροί. Ακαμάτηδες και κλέφτες των φόρων, πως φτιάχνουμε μεγάλο Δημόσιο για να το αρμέγουμε όταν οι καλβινιστές ηθικολόγοι πασχίζουν να μας φέρουν στον ίδιο δρόμο της αρετής και της ταπεινότητας. Είναι έτσι; Δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο πεζά.

   Εκατομμύρια Έλληνες πάσχιζαν και πασχίζουν να έχουν τη δική τους δουλίτσα. Το δικό τους μαγαζί, που το κρατούσαν ή το κρατάνε ζωντανό με δεκάδες ώρες ημερήσιας εργασίας που κανένας Γερμανός δεν θα το έκανε. Παλιά ήταν η βιοτεχνία, τώρα ο τουρισμός, η ένδυση, τα καφέ. Εκατοντάδες χιλιάδες μικροί επιχειρηματίες που για να σταθούν, λόγω του μικρού τους μεγέθους κλέβουν λίγο από τους πελάτες κλέβουν περισσότερο από το Δημόσιο, για να επιβιώσουν. Τώρα που τα μαγαζιά τους κλείνουν, αυτή η «κλοπή» παίρνει τη μορφή αδιάθετου ρευστού στα κρυμμένα ράφια. Πώς θα τα προστατεύσω αναρωτιούνται; Πώς γίνεται να μη τα χάσω; 

   Τελικά και θα τα χάσουν και θα εκπορνευθούν. Γιατί χώρα χωρίς δουλειές δεν γίνεται, δουλειές χωρίς επενδύσεις δεν θα υπάρξουν. Επενδύσεις από ξένους σε μία μικροσκοπική χώρα, του κόσμου, στην άκρη της Ευρώπης δεν θα έλθουν. Γιατί; It’s the economy stupid. 

   Είμαστε πολύ μικροί για αυτούς για να μας προσέξουν. Υπάρχει εκείνος ο δρόμος της εγγενούς ανάπτυξης που θέλει κόπο, όπως η κατάκτηση της προσωπικής μας αυτονομίας στο διάβα της μικρής μας ζωής θέλει αγώνα για να κατακτηθεί. Εμείς όμως σταματάμε στα μέσα της διαδρομής. Μένουμε αγκυλωμένοι στην πατρική μας εστία, ολίγον μπούληδες και ολίγον μάγκες όταν μας παίρνει αλλά βαθιά μέσα μας παραμένουμε έφηβοι, εξαρτημένοι και τελικά καρπαζοεισπράκτορες.

   Ενήλικη ζωή σημαίνει σχέσεις, ολοκληρωμένες, ενσυναίσθηση και αγώνα επιβίωσης αυτόνομα σε σχέση και όχι σε κόντρα με τους άλλους. Ειδάλλως γυρνάμε στους γονείς όπου πλέον δεν υπάρχει πατέρας και μητέρα αλλά πατριός και μητριά, ξένοι στις ανάγκες και στις ελπίδες μας. 

   Κάπως έτσι επιβίωσε και ο ερωτικός Αλέξης. Έφηβος, ωραίος, ερωτικός. Επαναστάτης που θα τραβούσε μπροστά. Αλλά μόλις
συνειδητοποίησε πως το έργο θέλει κόπο την έκανε. Γύρισε σε πατριούς και μητριές. Έγινε ο καθημερινός μάγκας που κρύβουμε μέσα μας. Στα δύσκολα γυρίζω στα συνήθη δεν πάω μπροστά. Επιβίωσα. 

Αμ δε!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου