Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Κωλοτούμπας στη Χώρα της Αρπαχτής.

   Προέφηβος το 81 θυμάμαι τη μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ μέσα από τη δήλωση μίας όμορφης έφηβης. Θα δινόμουν στον Ανδρέα ψυχή τε και σώματι. Κορμιά ανοικτά στον Ηγέτη. Περάστε. Μεσήλικας πλέον βρίσκομαι μπροστά στη γοητεία ενός σαραντάρη που σαρώνει τις λίμπιντο ωρίμων και μη κυρίων. Κάνε μου ότι θες Αλέξη και εγώ μαζί σου. (Το έχω ακούσει σαν δήλωση δεν είναι
ψέμα). Είναι η ψυχανάλυση που εξηγεί την πολιτική μας συμπεριφορά; Είναι αυτή που καθορίζει τις πολιτικές μας συμπεριφορές; Κομματάκι δύσκολο. Αυτό έπεται. Είναι πιο πεζά τα πράγματα που καθορίζουν τις εξελίξεις μας. Η οικονομία και η κοινωνιολογία μπορούν να ερμηνεύσουν εκατομμύρια επιμέρους συμπεριφορές που δίνουν τον υποτιθέμενο ενιαίο χαρακτήρα στη συλλογική συμπεριφορά (αν υπήρξε ποτέ τέτοια) και δίνουν  την εικόνα μίας κοινωνίας που κινείται ως αιώνιο εκκρεμές ανάμεσα στην επαναστατικότητα (του μικροαστού) και την υποταγή του μίζερου σε ξένους και ντόπιους «νταβατζήδες».

   Μας είπαν πως είμαστε τεμπέληδες και πονηροί. Ακαμάτηδες και κλέφτες των φόρων, πως φτιάχνουμε μεγάλο Δημόσιο για να το αρμέγουμε όταν οι καλβινιστές ηθικολόγοι πασχίζουν να μας φέρουν στον ίδιο δρόμο της αρετής και της ταπεινότητας. Είναι έτσι; Δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο πεζά.

   Εκατομμύρια Έλληνες πάσχιζαν και πασχίζουν να έχουν τη δική τους δουλίτσα. Το δικό τους μαγαζί, που το κρατούσαν ή το κρατάνε ζωντανό με δεκάδες ώρες ημερήσιας εργασίας που κανένας Γερμανός δεν θα το έκανε. Παλιά ήταν η βιοτεχνία, τώρα ο τουρισμός, η ένδυση, τα καφέ. Εκατοντάδες χιλιάδες μικροί επιχειρηματίες που για να σταθούν, λόγω του μικρού τους μεγέθους κλέβουν λίγο από τους πελάτες κλέβουν περισσότερο από το Δημόσιο, για να επιβιώσουν. Τώρα που τα μαγαζιά τους κλείνουν, αυτή η «κλοπή» παίρνει τη μορφή αδιάθετου ρευστού στα κρυμμένα ράφια. Πώς θα τα προστατεύσω αναρωτιούνται; Πώς γίνεται να μη τα χάσω; 

   Τελικά και θα τα χάσουν και θα εκπορνευθούν. Γιατί χώρα χωρίς δουλειές δεν γίνεται, δουλειές χωρίς επενδύσεις δεν θα υπάρξουν. Επενδύσεις από ξένους σε μία μικροσκοπική χώρα, του κόσμου, στην άκρη της Ευρώπης δεν θα έλθουν. Γιατί; It’s the economy stupid. 

   Είμαστε πολύ μικροί για αυτούς για να μας προσέξουν. Υπάρχει εκείνος ο δρόμος της εγγενούς ανάπτυξης που θέλει κόπο, όπως η κατάκτηση της προσωπικής μας αυτονομίας στο διάβα της μικρής μας ζωής θέλει αγώνα για να κατακτηθεί. Εμείς όμως σταματάμε στα μέσα της διαδρομής. Μένουμε αγκυλωμένοι στην πατρική μας εστία, ολίγον μπούληδες και ολίγον μάγκες όταν μας παίρνει αλλά βαθιά μέσα μας παραμένουμε έφηβοι, εξαρτημένοι και τελικά καρπαζοεισπράκτορες.

   Ενήλικη ζωή σημαίνει σχέσεις, ολοκληρωμένες, ενσυναίσθηση και αγώνα επιβίωσης αυτόνομα σε σχέση και όχι σε κόντρα με τους άλλους. Ειδάλλως γυρνάμε στους γονείς όπου πλέον δεν υπάρχει πατέρας και μητέρα αλλά πατριός και μητριά, ξένοι στις ανάγκες και στις ελπίδες μας. 

   Κάπως έτσι επιβίωσε και ο ερωτικός Αλέξης. Έφηβος, ωραίος, ερωτικός. Επαναστάτης που θα τραβούσε μπροστά. Αλλά μόλις
συνειδητοποίησε πως το έργο θέλει κόπο την έκανε. Γύρισε σε πατριούς και μητριές. Έγινε ο καθημερινός μάγκας που κρύβουμε μέσα μας. Στα δύσκολα γυρίζω στα συνήθη δεν πάω μπροστά. Επιβίωσα. 

Αμ δε!!!!

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Το ΟΧΙ το δικό μου


Το ΟΧΙ το δικό μου είναι:
- ΟΧΙ ενάντια σε σκοτεινούς, μη εκλεγμένους, τύπους που καθορίζουν τη μοίρα μου χωρίς εξουσιοδότηση.
- ΟΧΙ σ' αυτούς που κλέβουν τον αέρα, τη γη και τη θάλασσα στον τόπο μου.
- ΟΧΙ ενάντια σε όσους θέλουν να είναι ιδιοκτήτες στο σπίτι μου.
- ΟΧΙ στη θέληση αυτών που καθορίζουν το μέλλον μου χωρίς τη θέλησή μου.
- ΟΧΙ σ' αυτούς που βάζουν υποθήκη τη ζωή της επόμενης γενιάς, τη ζωή των παιδιών μας.
- ΟΧΙ στους φαύλους Εφιάλτες που ενώ υποτίθεται έχουν κάτι από το δικό μου αίμα αυτοί δεν σκέφτονται παρά μόνο την εξυπηρέτηση της φαυλότητας τους.

   Έχω απόλυτη επίγνωση ότι τα ΟΧΙ δεν είναι χωρίς κόστος και μάλιστα μεγάλο. Τα ΟΧΙ δεν υποστηρίζονται χωρίς αγώνα, χωρίς πίστη στην αξιοπρέπεια. Το ΟΧΙ συνιστά την αταλάντευτη θέληση για μία αξιοπρεπή ζωή. Το καταθέτω όχι ως λευκή επιταγή αλλά ως απαίτηση για αγώνα μιας καλύτερης ζωής. Δεν μπορεί αυτό το ΟΧΙ να οδηγεί σε αδιέξοδα. Το ΟΧΙ μου απαιτεί εναλλακτικές, ριζικές και όχι μίζερες και μισιακές. Αυτοί που το διαχειρίζονται οφείλουν, το απαιτώ να τολμήσουν, να διαβούν τα όρια, να σπάσουν τους φραγμούς που μας επιβάλλονται. Μόνο τότε θα ξέρω ότι θα γίνω σεβαστός. Υπάρχει μία υποχρέωση των Κυβερνώντων να πάμε πολύ μακρυά αν αυτό είναι αναγκαίο, να μην κιοτέψουν, να μην χαριστούν. Για αυτό και Απαιτώ να έχουν Όραμα και Τόλμη για την υλοποίησή του. Να πάμε πιο πέρα από αυτό που έθεσαν σαν όριο.
Γιατί η Αξιοπρέπεια, έχει κόστος αλλά κανένα όριο. 



Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Αριστερός Ελιτισμός, Δεξιός Τραμπουκισμός και ο θείος Σαμ


   Πιστεύει κανείς ότι η αποφυλάκιση Ξηρού τρομάζει πραγματικά τις ΗΠΑ; Υπάρχει έστω και ένας πολίτης που να θεωρούσε ότι από μόνη της μία «σκληρή» διαπραγμάτευση θα φόβιζε την ευρωπαϊκή αντίδραση; Υπάρχει κάποιος αφελής που να θεωρεί ότι οι ευρωπαϊκοί (αν)εγκέφαλοι δεν γνωρίζουν ότι οι πολιτικές αρχών 20ου αιώνα (λιτότητα, ισχυρή κοινωνική και οικονομική ανισότητα και πολιτικός εξτρεμιστικός αυταρχισμός) οδηγούν σε ακραίες καταστάσεις φτώχειας και εξαθλίωσης;

   Τίποτα από αυτά δε συμβαίνει. Οι Η.Π.Α. παραμένουν μία ισχυρή ιμπεριαλιστική δύναμη που θα υποστηρίζει πολιτικές στο
μέτρο και στο βαθμό που τη βολεύουν. Αν υπήρξε πρόσκαιρη υποστήριξη σε ελληνικές θέσεις αυτό συνέβη γιατί εξυπηρετούσαν δικές τους θέσεις μέσα στον ευρωπαϊκό και διατλαντικό ανταγωνισμό. Επίσης αδιαφορούν για ένα δικαιακό σύστημα που βασίζεται στις φιλελεύθερες αρχές του Διαφωτισμού. Τέλος στέλνουν ένα μήνυμα. Είναι ανεπίτρεπτη μία ανεξάρτητη και πολυδιάστατη πολιτική από ένα κράτος που αμφισβητεί την δυτική, αυταρχική και ιμπεριαλιστική διεθνή ιεραρχία. 

   Για δε την Ευρώπη του Διαφωτισμού, αυτή απλώς δεν υφίσταται. Το κοινωνικό κράτος καταρρέει σε κάθε γωνιά της, όχι μόνο στην
Ελλάδα. Η εξαθλίωση είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Η ισχυρή ανισότητα συνιστά δομικό στοιχείο της. Η Ευρώπη των λαών πέθανε. Η Ευρώπη των (εξαθλιωμένων) μαζών γεννήθηκε και επισημοποιήθηκε με τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Αριστερός Περίπατος δεν υπάρχει. Ή αντιδράς μεθοδικά ή χάνεις ιστορικές και μοναδικές ευκαιρίες. 

   Αριστερή μυστική διπλωματία δεν υφίσταται. Οικονομικές πολιτικές που χαράζονται σε ανήλιαγα γραφεία δεν είναι Αριστερά. Αριστερά σημαίνει εξορισμού καταφυγή σε έναν ενημερωμένο λαό. Σημαίνει ότι απευθύνεσαι και υπηρετείς τον μισθωτό, τον βιοπαλαιστή μικροεπιχειρηματία, τον αγρότη και πολύ πιο πάνω από αυτό. Σημαίνει ότι του δίνεις τον χώρο να αποφασίζει ακόμη και αν ο ίδιος είναι ανοργάνωτος και ελλιπώς ενημερωμένος. Αριστερά σημαίνει ότι μοχθείς για να συντηρείς τις λαϊκές επιλογές ζωντανές. Αριστερά σημαίνει ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι το βασικό σου μέλημα. Να μορφώνεσαι αξιοπρεπώς, να εργάζεσαι ανθρώπινα, να τρέφεσαι υγιεινά, να αναπνέεις καθαρό αέρα, να έχεις ιατρική φροντίδα όταν τη χρειάζεσαι και να πεθαίνεις σαν Άνθρωπος. 

   Επειδή στο χώρο της Δεξιάς το πολιτικό προσωπικό είναι απίστευτα ανίκανο, αμόρφωτο και υποτελές έγινε η λανθασμένη υπόθεση ότι δρούσε χωρίς σχέδιο. Λάθος. Σχέδιο υπήρχε, μπορεί
να τους δόθηκε έτοιμο αλλά είχαν δομημένο σχέδιο δράσης που εφαρμόστηκε με συνέπεια. Μικρό κράτος, ευρύτατη λαϊκή εξαθλίωση, διάλυση του μηχανισμού εκπαίδευσης, για εργαζομένους χωρίς απαιτήσεις, εξαφάνιση όλων των δημόσιων αγαθών ως πραγμάτων και υπηρεσιών που πρέπει να αγοράζεις και όχι να σου ανήκουν δικαιωματικά. Το πραγμάτωσε χωρίς παλινωδίες. 

  Η Αριστερά είναι πάνω από όλα ένα σχέδιο πολιτικής και κοινωνικής δράσης με την ενεργή συμμετοχή ενός ενημερωμένου λαού. Δεν είναι lifestyle, έστω και όμορφα αγραβάτωτο. Απαιτεί ισχυρό δημόσιο χώρο, ισχυρούς δημόσιους μηχανισμούς και μάλιστα σε μία χώρα όπου ο επενδυτής υποδομών ήταν και θα παραμείνει για πάντα μόνο ένας ο κοινωνικός, δημόσιος, κρατικός επενδυτής. Είναι υποχρέωσή σου να στήνεις εναλλακτικό μηχανισμό, να είσαι έτοιμος να δράσεις ακόμη και αν οι πολιτικές σου δεσμεύσεις δεν το προέβλεπαν. Σ’ αυτήν την περίπτωση καταφεύγεις στην λαϊκή ετυμηγορία για να του δώσεις την δυνατότητα της έκφρασης. 

   Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Η Αριστερά δεν μπορεί να μην έχει να προσφέρει εναλλακτικές. Η Αριστερά δεν μπορεί να μην πραγματώνει εναλλακτικές. Όταν πας συντεταγμένα ο φασισμός υποχωρεί. Όταν δεν επιλέγεις και μάλιστα λαϊκά τότε ο φασισμός θεριεύει και θα επιβληθεί με ή χωρίς ευρώ. Μπορεί να μην λέγεται Χρυσή Αυγή, μπορεί και να φορά στολή, μπορεί και να μην φορά. Σίγουρα θα διαφεντεύει όταν η Αριστερά θα βρίσκεται σε κατάσταση αφασίας.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Η Ανεξαρτησία και οι προϋποθέσεις της.

  
 Γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου ως την ημέρα – έναυσμα της ελληνικής ανεξαρτησίας και της γέννησης του Ελληνικού Κράτους. Είναι εντυπωσιακό ότι δεν υπάρχει καμία θεσμιμένη επέτειος για την ημερομηνία που η Ελλάδα καθίσταται ανεξάρτητο και μερικώς κυρίαρχο κράτος. Η 3η Φεβρουαρίου του 1830, ημερομηνία υπογραφής της Συνθήκης του Λονδίνου με την οποία η Ελλάδα καθίσταται ανεξάρτητο κράτος δεν υφίσταται στο συλλογικό μας φαντασιακό. Τυχαίο; Καθόλου.


 
   Η 25η Μαρτίου εκπληρώνει της προϋποθέσεις του απαραίτητου μύθου για την ανεξαρτησία. Εστιάζει στη συλλογική προσπάθεια των Ελλήνων για εθνική ανεξαρτησία. Η δεύτερη ημερομηνία, αυτής της συνθήκης, είναι τραυματική. Υποδηλώνει το Μεγάλο Συμβιβασμό και το θεσμικό υπόστρωμα της εξάρτησης της Ελλάδας, μία εξάρτηση η οποία υφίσταται 185 χρόνια μετά.  

   Η Ελλάδα, αυτό το μικρό κρατικό μόρφωμα στο νότιο άκρο της Βαλκανικής δεν πληροί κανέναν από τους όρους της αυτονομίας. Δεν περιλαμβάνει περιοχές όπου η ελληνική αστική τάξη δραστηριοποιείται, είναι φτωχό σε παραγωγικές δυνατότητες και με μία ισχνή εσωτερική αγορά. Η δε εσωτερική πολιτική, θεσμική και κοινωνική συγκρότηση υποδεικνύει έναν αδύναμο χώρο όπου όλα πραγματώνονται και συμβαίνουν σε σχέση με τους Επικυρίαρχους, τους Γάλλους, τους Άγγλους, τους Γερμανούς και τους Ρώσους.

   Σε τέτοιες κοινωνικές, οικονομικές και παραγωγικές συνθήκες είναι το Κράτος ή καλύτερα ο Δημόσιος Χώρος που μπορεί να λειτουργήσει ως ο παράγων εκείνος που θα συντηρήσει και θα αναπτύξει την περιοχή. Και φυσικά δεν λειτούργησε ως τέτοιος.
Για να είσαι ανεξάρτητος χρειάζεσαι μία ισχυρή ταυτότητα και συνακόλουθη συνείδηση. Χρειάζεσαι επίσης έναν παραγωγικό χώρο, ένα πεδίο παραγωγικής και οικονομικής αυτονομίας και τέλος χρειάζεσαι μία σχετική διακριτότητα στο διεθνές πεδίο με διπλωματική αυτονομία.

   Στο 1830 η μικρή, και καθόλα(ου) έντιμη, Ελλάς τι έχει από όλα αυτά; Προσπαθεί να σταδιοδρομήσει ως νεόκοπο κρατικό μόρφωμα υπό τη βαριά σκιά των Προστάτιδων Δυνάμεων. Γρήγορα στην υποτιθέμενη συλλογική, εθνική, συνείδηση εισχωρούν τα στοιχεία της προστασίας. Καθορίζονταν κάποιος ως Έλλην και ταυτόχρονα ως φιλο – κάτι Γερμανός, Άγγλος, Γάλλος, Ρώσος. Η τόσο αναγκαία συνείδηση της αυτονομίας νοθεύεται.

  Αν η αστική τάξη λείπει στο νεόκοπο κρατικό μόρφωμα είναι ο Δημόσιος Χώρος με εκφραστή το κράτος και τις δομές του που οφείλει να την αντικαταστήσει ως λειτουργία και ως παρέμβαση. Τι συμβαίνει τελικά; Οι φιλο-κάτι κοτζαμπάσηδες βρίσκονται επικεφαλής ενός ασθενούς κρατικού μορφώματος που λυμαίνεται τον αγροτικό χώρο (μέσω της δυσβάσταχτης φορολογίας) και διαχειριζόμενοι τα Μεγάλα Δάνεια, τον μεγάλο αδελφό, της Μεγάλης Ιδέας. Ένα κράτος διαχειριστής της διαφθοράς σε συνθήκες έλλειψης της μονιμότητας των «λειτουργών» της προκειμένου να είναι σίγουρη η λεηλασία. Μετά από 80 χρόνια θα υπάρξει η συνταγματική πρόνοια της μονιμότητας χωρίς όμως να συνοδεύεται από την εξίσου απαραίτητη αρχή της αυτονομίας της Δημόσιας Διοίκησης από τις επιβουλές των παρασιτικών επικυρίαρχων. Η κρατική αντιμεταρρύθμιση της περιόδου 2010-2014 θα επαναφέρει την κατάσταση στο 1830. Το Κράτος θα επανέλθει στα χέρια των εξαρτημένων από τα συμφέροντα διαχειριστών της  (χωρίς ποτέ να αποκοπεί αυτή η σχέση).

   Η συνείδηση αυτονομίας, η αίσθηση ότι είμαστε ένα σύνολο με διακριτά χαρακτηριστικά που μπορούμε να έχουμε μία αυτονομία θα μείνει για πάντα κολοβή. Οι άρχουσες τάξεις δεν έχουν κανένα συμφέρον από μία τέτοια ιδέα ούτε τότε ούτε τώρα. Για αυτούς όσο πιο μεγάλα τα δάνεια, και τότε και τώρα, τόσο πιο «αναγκαία» καθίσταται η παρουσία τους ως διαχειριστές της φτώχειας.  Και το θαυμαστό και ηρωικό πόπολο; Έχει τις μεγάλες στιγμές του, στην Επανάσταση και στην Αντίσταση. Όταν νιώθει την ανάγκη της αυτονομίας του μεγαλουργεί, με αγάπη μάλιστα προς τον Άλλον. Δομεί ανοικτές ταυτότητες και ενεργεί απελευθερωτικά. Όταν «ελευθερώνεται», πάντα με τη βοήθεια των Προστάτιδων, τότε γυρίζει στους καταναλωτικούς του μύθους και στην μίζερη μίμηση.   Είναι τυχαίο ότι ποτέ δεν γιορτάζουμε τις επετείους της απελευθέρωσης αλλά αυτές της αντίστασης; Θέλει να κρυφτεί πίσω από όλες ταυτότητες (ευρωπαϊκές ή άλλες) όταν για να το κάνει αυτό θα πρέπει ήδη να έχει την δική του ισχυρή ταυτότητα, και αυτή του λείπει.

Πόσο όμοιος είναι ο κόσμος διακόσια χρόνια μετά!!!!

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Το Ευρώ, η Δραχμή και το Πείραμα



     Ας κάνουμε ένα διανοητικό πείραμα. Χαλαρώστε, κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε την Ελλάδα προ του 2002, την εποχή της δραχμής. Ήταν μία χώρα με 51 Νομούς. Ας πάρουμε το Νομό Έβρου με πρωτεύουσα την Αλεξανδρούπολη. Νόμισμα του Νομού Έβρου ήταν η δραχμή, όπως και των υπόλοιπων 50 ελληνικών νομών. Ας εστιάσουμε σε μία βιοτεχνία παπουτσιών με έδρα την Αλεξανδρούπολη. Επενδύει σε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, καλούπια και μηχανές παπουτσιών και προσλαμβάνει δέκα εργάτες προκειμένου να κατασκευαστούν παπούτσια για τις ανάγκες του νομού Έβρου, δηλαδή για τις ανάγκες ενός πληθυσμού 150.000 κατοίκων.


     Ας υποθέσουμε ότι μία επιχείρηση με το ίδιο ακριβώς μέγεθος και την ίδια αξία κεφαλαιουχικού εξοπλισμού έχει έδρα στο Νομό Αττικής, όπου έχουμε πληθυσμό 3.700.00 κατοίκους περίπου. Ο βιοτέχνης της Αθήνας προκειμένου να καλύψει όλο τον πληθυσμό της Αττικής δανείζεται, μεγαλώνει τον κεφαλαιουχικό του εξοπλισμό, τον εκμοντερνίζει, αυξάνει τον αριθμό των εργατών και μειώνει γρήγορα το μισθολογικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος για τον απλούστατο λόγο ότι ρίσκαρε, σχεδόν εκ του ασφαλούς, και επένδυσε σε εξοπλισμό και λιγότερο σε εργατικό δυναμικό. Ο συνάδελφός του στην Αλεξανδρούπολη δεν ρισκάρει γιατί γνωρίζει ότι η αγορά του είναι σχεδόν 30 φορές μικρότερη από αυτή της Αττικής. Για εξαγωγές στην Αττική ούτε κουβέντα γιατί βρίσκεται πολύ μακριά. Ο συνάδελφος του της Αττικής ωστόσο έχει ρίξει τόσο πολύ το εργατικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος που είναι σε θέση να στείλει τα παπούτσια του στο νομό Έβρου σε τιμή ανταγωνιστικότερη του ντόπιου βιοτέχνη. Ο βιοτέχνης της Αλεξανδρούπολης σύντομα θα κλείσει. 


     Για να αντιμετωπιστούν τα φαινόμενα αποβιομηχάνισης και των περιφερειακών ανισοτήτων το ελληνικό κράτος ενίσχυε με μεταβιβαστικές πληρωμές το νομό Έβρου με συνέπεια να μειώνεται η απώλεια ανταγωνισμού. Δηλαδή το ελληνικό κράτος ένα μέρος των κεφαλαίων της φορολογίας του νομού Αττικής ή του νομού Θεσσαλονίκης το μετέφερε στον Έβρο έτσι ώστε αυτός να κρατά ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης και ανταγωνιστικότητας, γεγονός που επέτρεπε να αναπνέουν και οι δύο βιοτέχνες. Ένα μέρος του εισοδήματος του βιοτέχνη της Αττικής μετατρέπονταν σε εισόδημα για τον βιοτέχνη της Αλεξανδρούπολης. 


    Φανταστείτε τώρα ότι δια νομοθεσίας να απαγορεύονταν δια ροπάλου οι μεταβιβαστικές πληρωμές. Το εισόδημα του νομού Αττικής θα παρέμενε στο σύνολό του σε αυτήν και από την άλλη φανταστείτε, στην τότε Ελλάδα, να απαγορεύεται ο περιορισμός της κίνησης των ανθρώπων, των κεφαλαίων και των αγαθών (δηλαδή ο βιοτέχνης της Αττικής αποκτούσε ένα συντριπτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τον συνάδελφό του στον Έβρο). Τι θα γινόταν; Οι Εβριώτες θα δανείζονταν να ανταπεξέλθουν, ο δανεισμός θα αύξαινε μέχρι του σημείου που να μην μπορούν πλέον να ανταποκριθούν στις δανειακές τους ανάγκες. Ο βιοτέχνης του Έβρου κλείνει την επιχείρηση και μένουν άνεργοι, αυτός και οι εργαζόμενοι στην επιχείρησή του. Την επόμενη μέρα η οικονομία του Έβρου καταρρέει, το ίδιο και του νομού Φλωρίνης, Κιλκίς, Ημαθίας κλπ. Στο τέλος η κρίση μεταφέρεται στον νομό Αττικής και ο ελληνικός οικονομικός χώρος καταρρέει.


     Το δεύτερο μέρος του ανωτέρου απλουστευτικού παραδείγματος είναι που εφαρμόζεται σήμερα στην Ευρώπη. Και αυτό ήταν γνωστό από την αρχή. Απλώς υπήρχε η ελπίδα ότι με την δημιουργία του ενιαίου νομισματικού χώρου οι οικονομίες θα συγκλίνουν. Αυτό ποτέ δεν έγινε. Και αν κρίνουμε από τη βούληση των ηγέτιδων οικονομικών δυνάμεων της Ευρώπης δεν πρόκειται να συμβεί στο ορατό ιστορικό μέλλον. 


     Από τα γνωστά τέσσερα κριτήρια που έθεσε ο Καναδός οικονομολόγος και καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια, Ρόμπερτ Μαντέλ, κάτοχος Βραβείου Νόμπελ Οικονομίας το 1999 [α) η ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων, β) η ελευθερία της κίνησης των κεφαλαίων, σε συνδυασμό με την ελαστικότητα των μισθών και των τιμών, γ)το σύστημα κατανομής κινδύνων, μέσω του οποίου θα μεταφέρονται αυτομάτως κεφαλαιακές ενισχύσεις προς τις περιοχές που θα έχουν υποστεί τις αρνητικές επιπτώσεις των δυο πρώτων κριτηρίων – με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα σύστημα ανακατανομής των φορολογικών εσόδων και μεταφοράς μέρους του προς τις λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές της ευρύτερης ενιαίας περιφέρειας και δ)ο ενιαίος ρυθμός ανάπτυξης η ύφεσης] μόνο το δεύτερο εφαρμόζεται πλήρως στη σημερινή Ευρώπη, τα υπόλοιπα είτε δεν εφαρμόζονται είτε εφαρμόζονται μερικώς.


     Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι μία τέτοια νομισματική ένωση συνιστά βέλτιστη νομισματική περιοχή κατά τα κριτήρια του Μέντελ και πολύ περισσότερο ποιος στα αλήθεια πιστεύει ότι αυτή η νομισματική περιοχή, του ευρώ, έχει πραγματικό μέλλον;



Σημ.: Σκόπιμα το παράδειγμα είναι απλουστευτικό για να γίνουν κατανοητά τα βασικά προβλήματα του ευρωπαϊκού δράματος. Προσέξτε δε, σκοπίμως, στην ανωτέρω ανάλυση δεν εμπεριέχεται ίχνος μαρξιστικής προσέγγισης (παρ’ όλο που θεωρώ ότι είναι η πλέον αξιόπιστη) ούτε καν ίχνος κεϋνσιανής προσέγγισης.


Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Μπορούμε!!!!



Η κοινωνική συνοχή στα όρια της. Η οικονομία ένα βήμα μετά την καταστροφή. Η φτώχεια έχει πλημμυρίσει τις ελληνικές πόλεις. Το άγχος, η αγωνία, οι κρίσεις πανικού, η κατάθλιψη τείνουν να γίνουν οι σταθερές του ελληνικού περιβάλλοντος. Μία αίσθηση παραίτησης, η αναζήτηση της λύτρωσης, με τρόπο παθητικό, συνιστούν τις θλιβερές παραμέτρους μίας κοινωνίας που έχει χάσει τον βηματισμό της, μίας κοινωνίας παραιτημένης, κλεισμένης στο καβούκι της, ταπεινωμένης, στα όρια της αναξιοπρέπειας. 

                 Μία θλιβερή πόλις χωρίς πολίτες με πολιτικούς, θρησκευτικούς, κοινωνικούς ηγετίσκους και διανοούμενους ξεδιάντροπους που αντί να οδηγούν έμαθαν να ξεπουλούν. Ο πολιτικός μασκαράς που αντί να προστατεύει τη χώρα του, την ξεπουλά φθηνά. Ο θλιβερός παπάς που αντί να κηρύττει τον λόγο της αγάπης σπέρνει το μίσος για τον ανήμπορο  ξένο, ο άθλιος μαρξιστής που αντί να παλεύει για την κοινωνική ισότητα ιππεύει στο άλογο του ταξικού εχθρού.  Ο μπαγαμπόντης διανοουμενάκος, ο γραφιάς, δημοσιογράφος ο υποταγμένος στους ξενόδουλους εργοδότες του, που σπέρνει την μιζέρια και σαλπίζει την υποταγή στην μικρότητα. 

Και όμως αυτοί θα σαρωθούν. Πρέπει να εξαφανιστούν. Και είναι μπορετό.

Θα σαρωθούν γιατί εκεί δίπλα στον αποπροσανατολισμένο νέο υπάρχουν χιλιάδες που ερωτεύονται την τέχνη τους, την επιστήμη τους. Ο νέος που χωρίς να παραμελεί το ερωτικό πάθος της νιότης ερωτεύεται συνάμα την επιστήμη του, πασχίζει να μάθει, να αλλάξει τον κόσμο. Υπάρχει ο Δάσκαλος που στη διαλυόμενη δομή απαντά με το πάθος του για τη γνώση. Είναι αυτός που κρατά το Σχολειό όρθιο είναι αυτός που μεταλαμπαδεύει την μέθοδο και την επιστήμη του στα παιδιά του, στους μαθητές του, στους φοιτητές του. Είναι ο Υπάλληλος, είτε Δημόσιος είτε Ιδιωτικός ,αυτός που αντί να μπερδεύεται από τη μιζέρια των γύρω του, κρατά τις δομές ζωντανές και λειτουργικές για να μείνουν όρθιες, έστω και στο ελάχιστο, προκειμένου να πάρουν μπρος μόλις η χώρα βγει από αυτόν τον εφιάλτη. Είναι ο κοινωνικός αγωνιστής που αντί να μένει σε θλιβερά τσιτάτα και να αγαπά τις άκαμπτες γραφειοκρατίες σύρει το χορό της αλλαγής. Είναι ο άλλος παπάς που αντί να σπέρνει την διχόνοια και το μίσος κηρύττει την αγάπη, την αλληλεγγύη, χωρίς να επιτρέπει σε κανέναν να βλέπει στον άλλον τον ξένο παρά μόνο ανθρώπινες ψυχές. 

Είναι πολλοί αυτοί. Είμαστε πολλοί όλοι αυτοί που βλέπουμε ότι μπορούμε να ξαναχτίσουμε τη χώρα.  Είμαστε πολλοί εμείς που δεν φοβόμαστε πια. Είμαστε πολλοί, εκατομμύρια, αυτοί που θα ξαναδώσουμε σ’ αυτόν τον τόπο την αξιοπρέπεια που του αξίζει. Θα τους γκρεμίσουμε και θα προχωρήσουμε μπροστά.

Γιατί μπορούμε!!!!!


Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Πόρνες, Πόρνοι, Παλικάρια και Νταβατζήδες.

  



 Κανένας λαός, καμία τάξη, κανένα άτομο, καμία ψυχή δεν τσακίζεται αν δεν το επιτρέπει η ίδια ή ο ίδιος. Κανένας δεν εξαφανίζεται αν αντιστέκεται. Όποιος έχει το ήθος, την τόλμη και τη γνώση δεν ταπεινώνεται. 

- Μπράβο σ' αυτόν που αγωνίζεται.
- Μπράβο σ' αυτόν τολμά να οραματίζεται.
- Μπράβο σ' αυτόν που δεν κρύβεται πίσω από το μόχθο του άλλου αλλά που προχωρά με βάση το δικό του όραμα.
- Μπράβο σ' αυτόν που τολμά να ερωτεύεται. 

- Ντροπή  στον πόρνο και την πόρνη που εκπορνεύει τη ψυχή του.
- Ντροπή στον τιποτένιο που κρύβεται πίσω από το μόχθο του άλλου.
- Ντροπή σ' αυτόν που ξεπουλιέται και που ξεπουλά αυτόν που κανονικά είναι σύντροφος. 

   Αν διαφεντεύουν τη ζωή μας, τη χώρα μας, τον πολιτικό χώρο οι νταβατζήδες είναι γιατί υπάρχουν οι πόρνες και οι πόρνοι. Αυτά τα άθλια σκουλήκια που σέρνονται. Αυτοί που έμαθαν αντί να δημιουργούν να καταστρέφουν το δημιούργημα του άλλου. Οι ωχαδερφιστές, οι τιποτένιοι, οι άθλιοι της ήσσονος προσπάθειας. Αυτοί που εμπορεύονται τους ήρωες του παρελθόντος προκειμένου να κρύψουν την αθλιότητά τους. Οι ανέραστοι που κλείνουν τα μάτια στον έρωτα. Που λένε ότι "πηδάνε" αντί να κοιτάξουν κατάματα τον εραστή ή την ερωμένη και να παλέψουν στο πεδίο του έρωτα. Αυτοί που εξαντλούν τη δημιουργικότητά τους μέσα από τη κατασκευή του ψεύδους τόσο για τον εαυτό τους (θεωρούν, τρομάρα τους, σπουδαία την αθλιότητά τους) όσο και για τους άλλους (θεωρούν ηλίθιους αυτούς που δεν φοβούνται να ζήσουν, να προχωρήσουν και που κοπιάζουν). Οι ανεύθυνοι, που κρύβονται πίσω από υποτιθέμενες αρχές για να παραμείνουν άπραγοι προκειμένου να μην "εκτεθούν" να μην προσπαθήσουν, να μην πληρώσουν κόστη. Λες και κοστίζει ένα δράμι η άθλια ζωή τους. Μηδενικά γεννήθηκαν, μηδενικά θα πεθάνουν. Μηδενικά θα μεγαλώσουν, δούλους, κουτοπόνηρους και ανάξιους σαν το δικό τους άψυχο κουφάρι. 

   Αν διαφεντεύουν τη χώρα μας οι νταβατζήδες είναι γιατί οι όμορφες ψυχές είναι μειοψηφία. Είναι μειοψηφία αυτοί που δουλεύουν και δεν μας δουλεύουν. Είναι μειοψηφία οι δημιουργοί που δεν κλέβουν αλλά βαδίζουν στο μονοπάτι της  κοπιώδους πρωτοτυπίας. Είναι μειοψηφία οι υπεύθυνοι, αυτοί που θα δώσουν το χέρι, αυτοί που δημιουργούν δεσμό, αυτοί που αγαπάνε. Είναι μειοψηφία οι εραστές και οι ερωμένες που κάνουν έρωτα και δεν "πηδάνε". Είναι μειοψηφία αυτοί που δεν τους διακρίνει η μιζέρια, αυτοί που δίνουν, αυτοί που προσφέρουν, αυτοί που ξέρουν ότι η προσφορά, το δόσιμο, είναι αυτό που διακρίνει την ανθρώπινη ύπαρξη από το μηδέν. Είναι μειοψηφία αυτοί που τραβούν μπροστά σε όλα τα πεδία, στην πολιτική, την επιστήμη, την κοινωνία, την οικονομία και την εργασία (πνευματική και χειρωνακτική). Είναι μειοψηφία αυτοί που αγωνίζονται αντί να διαλύουν. Είναι μειοψηφία αυτοί που αναδεικνύεται η ανωτερότητά από τη δράση τους. Είναι μειοψηφία αυτοί που ξέρουν ότι ο Άνθρωπος είναι ένας και δεν υπάρχει μαύρη, κίτρινη, λευκή ψυχή παρά μόνο μία ανθρώπινη ψυχή. 

  Μπορεί να έχω αρκετές αντιρρήσεις με τις τακτικές και τη στρατηγική του Κ.Κ.Ε. αλλά δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ στο δικό τους σύνθημα που με στοιχειώνει, εύχομαι δημιουργικά, από τα παιδικά μου χρόνια:

"Πρώτοι στη δουλειά. Πρώτοι στον αγώνα".

Αν δεν κοπιάσεις αποκλείεται να γίνεις αγωνιστής, και δεν εννοώ ήρωας, αλλά άνθρωπος.

Γίναμε εκατομμύρια πόρνοι και πόρνες σ' αυτήν τη χώρα. Ας μην μυξοκλαίμε για τη βαναυσότητα των εγχώριων και διεθνών νταβατζήδων. Δίκαια τους δίνουμε το νταβατζιλίκι.

Στα τσακίδια πορνίδια.
Συγγνώμη απ' αυτούς που δεν αναγνώρισα ή δεν απέδωσα αυτά που τους έπρεπε. Το μεγαλείο της ψυχής τους θα τους έκανε να ξεχάσουν την απρέπειά μου, τη μικρότητά μου. 

**** Πόρνος και πόρνη δεν είναι ο εργάτης, η εργάτρια του έρωτα που η ανάγκη τους έβγαλε στο δρόμο. Είναι ο άθλιος εαυτός μας που κρύβουμε περισσότερο ή λιγότερο βαθιά μέσα μας. 


Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Ήταν μία φορά και έναν καιρό η Μεταπολίτευση



Μία περίοδος μεγάλων προσδοκιών ξεκινά την 24η Ιουλίου του 1974, η Μεταπολίτευση, για να τελειώσει σε ελεύθερη πτώση την 23η Απριλίου του 2010 με την παράδοση της εθνικής της κυριαρχίας στους «δανειστές» της.  Μία περίοδος που αντιμετωπίζεται ως ενιαία ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο μεστή γεγονότων και κοινωνικών διεργασιών που διακρίνεται σε πολλές επιμέρους περιόδους.

Συνταγματικά ξεκινά το 1975, αφού προηγούμενα κυβερνήθηκε από μία de facto Κυβέρνηση, και τελειώνει με την παραβίαση των θεμελιωδών διατάξεών του (αντισυνταγματική παραχώρηση εθνικής ανεξαρτησίας). Με την ψήφιση των νόμων 3845/10 (ΦΕΚ 65/Α/6-5-2010) και 3847/10 (ΦΕΚ 67/Α/11-5-2010) διεθνή σύμβαση ψηφίζεται ως απλός νόμος παραβιάζοντας κατάφωρα το Σύνταγμα. Έκτοτε το Σύνταγμα μονίμως παραβιάζεται ως προς τις θεμελιώδεις διατάξεις του δημιουργώντας συνθήκες ενεργοποίησης του ακροτελεύτιου άρθρου που ακόμη στις μέρες μας παραμένει ανενεργό. 

Ιστορικά ξεκινά από την πτώση της δικτατορίας του 67 και τις συνέπειες ενός χαμένου πολέμου που ποτέ δεν δόθηκε για την Κύπρο.  Πιστή στις παραδόσεις της η Ελλάδα οπότε κυβερνιέται από «εθνικόφρονες» χάνει και από ένα τμήμα της επικρατείας της ή του ευρύτερου ελληνισμού. Τελειώνει με ένα δριμύ οικονομικό πόλεμο που χάθηκε αμαχητί. Η Ελλάδα απώλεσε την εθνική της ανεξαρτησία και εισήρθε σε μία εποχή διεθνούς επιτροπείας, χωρίς να ορίζει την διπλωματία της, την εξωτερική της πολιτική και την οικονομία της. 

Πολιτικά ξεκινά με την διεύρυνση της Δημοκρατίας, αναγνωρίζεται το δικαίωμα σε κάθε πολιτική άποψη να εκφράζεται, κυρίως νομιμοποιείται η Αριστερά, για να τελειώσει σε ένα τέλμα ιδεολογικής πενίας, λαϊκής υποταγής και μετατροπής των πολιτικών - κυβερνητικών ελίτ σε κομπάρσους και εκτελεστές επιταγών του διεθνούς παράγοντα. 
Από άποψη κρατικής συγκρότησης ξεκινά από ένα κράτος αστυνομοκρατούμενο, αυταρχικό, δεσποτικό και ελάχιστα κοινωνικό που σταδιακά διευρύνεται με κοινωνικές λειτουργίες, εξισωτικές πρακτικές, με παροχή κοινωνικών δικαιωμάτων, υπηρεσιών υγείας και παιδείας σε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού, στήριξης της οικονομίας και ταυτόχρονα συντεχνιακό και εξαρτημένο από τις παρασιτικές ελίτ. Κατέληξε στυγνός μηχανισμός επιβολής των έξωθεν εντολών του αποικιοκρατικού παράγοντα, ελάχιστο, ανίκανο και αναποτελεσματικό. 
Κοινωνικά ορίζεται από τη σταδιακή αναγνώριση της λαϊκής έκφρασης, τις μεγάλες ιδεολογικές και κινηματικές διεργασίες της δεκαετίας του 70, την μεταφορά στο κοινωνικό προσκήνιο πολυπληθών κοινωνικών κατηγοριών, κατηγοριών που το δεξιοκρατούμενο μεταπολεμικό και εμφυλιοπολεμικό κράτος αρνούταν να παραχωρήσει κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα. Για να καταλήξει στην κατάρρευση του συλλογικού, στη διαπόμπευση του κοινωνικού και στην επικράτηση του ατομισμού, της καταναλωτικής αποχαύνωσης των μεσαίων κατηγοριών που με μεγάλη ταχύτητα προλεταριοποιούνται προς όφελος παρασιτικών, εγχώριων, «επιχειρηματικών» κατηγοριών και κυρίως προς όφελος του διεθνούς οικονομικού, επιθετικού και καταστροφικού καπιταλισμού.
Από άποψη ιστορικών προσώπων ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ταυτίζεται με την αποκατάσταση της πολιτικής, αστικής, ομαλότητας και την εξόρμηση της χώρας στον ευρωπαϊκό χώρο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου σηματοδοτεί την εθνική συμφιλίωση, την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής ισορροπίας και την επικράτηση της συντεχνιακής λογικής. Ο Κώστας Σημίτης είναι ο εκφραστής στην Ελλάδα της δεξιάς στροφής της Σοσιαλδημοκρατίας, της παράδοσης της οικονομίας σε διεθνή συμφέροντα (Goldman Sachs) και του σταδιακού ξεπουλήματος των κοινωνικών αγαθών μέσα από τη μετοχοποίηση εταιριών παροχής κοινωνικών αγαθών. Γιώργος Παπανδρέου και  Αντώνης Σαμαράς υπογράφουν συμβολικά την παράδοση της κυριαρχίας της χώρας στον διεθνή παράγοντα, συμβάλλουν στην οικονομική εξαθλίωση του πληθυσμού, ξεπουλούν τον εθνικό πλούτο, ξεχαρβαλώνουν την Δημόσια Διοίκηση, διαλύουν τις κοινωνικές υποδομές και παραδίδουν καίριους τομείς της οικονομίας σε εγχώρια παρασιτικά συμφέροντα. 

Η Μεταπολίτευση ξεκινά από μία εθνική καταστροφή και τελειώνει με έναν εθνικό, κοινωνικό και πολιτικό Αρμαγεδδών. Ξεκινά με την ελπιδοφόρα εισβολή της κοινωνικής συλλογικότητας και τελειώνει με σμπαραλιασμένους κοινωνικούς δεσμούς, καταρρέουσες ατομικότητες και εξαθλιωμένες μάζες. Μία νέα συλλογικότητα, μία καινούργια αφήγηση, καινούργιους ιστορικούς πρωταγωνιστές αρκούντως λαϊκούς, οραματικούς είναι τα ζητούμενα  της Δ’ Ελληνικής Δημοκρατίας μόλις αυτή αποκατασταθεί.